Er was eens een meisje met een goed idee. Ze wilde niets liever dan kok in een luchtballon worden later. “Wat een stom plan”, zei de meester op de kleuterschool. En zo kwam haar mooie droom te overlijden. Het was nog geen dag oud geworden.
Het meisje was te jong om voor zichzelf te koken. En ze had bovendien vreselijke hoogtevrees. Ze durfde de lucht niet in te gaan, zo bang was ze om te vallen en te vallen en te blijven vallen. Was er maar iemand geweest die haar had geholpen. Die haar had laten zien: “Kom schat, we beginnen met kleine stapjes… Dit is een boterham. Hier staat de hagelslag. Zo doe je dat op je brood. En zo eet je het op. Toe maar. Er is genoeg!” En dat ze daarna mocht eten en kon groeien, en eten en groeien, en dat, toen ze groot genoeg was, de juf van groep acht tegen haar zei: “Kijk eens, er is ook een school voor meisjes die kok in een luchtballon willen worden. Echt wat voor jou!”
Natuurlijk werd ze aangenomen op die school. Ze leerde er heerlijk koken, at meer dan alleen broodjes met hagelslag en in de gymzaal leerde ze stukje bij beetje haar hoogtevrees te overwinnen, tot ze groot en dapper genoeg was voor haar eerste vlucht. Ze viel niet, maar steeg tot groote hoogten en leefde nog lang en gelukkig.
Einde.
Geplaatst op 12.03.2026 door Lotte