Nou, dit heb ik de afgelopen vijftien jaar dus totaal níet gemist: het haasten voor de trein. Wat háát ik die race tegen de klok.
Al dat rennen, zweten en hijgen. Omdat ik alwéér minstens vijf minuten later dan gepland de deur uit ben gegaan. En natuurlijk eerst meteen weer naar binnen moest. Want OV kaart vergeten. Of mijn telefoon op de WC laten liggen. Of mijn huissleutels de dag ervoor in de papiercontainer laten vallen, wat ik op toen een Future Me Problem vond. En dat is het nu dus ook
Eenmaal onderweg heb ik natuurlijk tegenwind. Of te zachte banden. Of fiets ik achter iemand die net even heel druk bezig is met mindful zijn.
En als ik dan eindelijk net op tijd de trein in spring, hopend dat het de goede is, en op het laatste vrij stoeltje op het balkon plof, blijk ik naast een student met een kater te gaan zitten die rijstwafels uit een krakend zakje eet.
Je zou bijna denken dat er ook best iets te zeggen is voor het hebben van een angststoornis waardoor je soms hele perioden je huis niet uit durft.
Bijna.
Want dat haatte ik nog net iets meer.
Geplaatst op 03.06.2026 door Lotte